คุณลักษณะที่ 4: ดำรงรักษาการละหมาด

ส่วนหนึ่งจากคุณลักษณะของผู้ศรัทธาที่เด่นชัด คือการดำรงรักษาการละหมาด ทั้งนี้อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงจัดให้การดำรงรักษาละหมาดเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ได้รับสวนสวรรค์ชั้นฟิรเดาส์ โดยพระองค์ได้ตรัสไว้ ความว่า :

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَوَٰتِهِمْ يُحَافِظُونَ * أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْوَٰرِثُونَ * ٱلَّذِينَ يَرِثُونَ ٱلْفِرْدَوْسَ هُمْ فِيهَا خَٰلِدُونَ

และบรรดาผู้ที่พวกเขาเป็นผู้รักษาการละหมาดของพวกเขา * ชนเหล่านี้แหละพวกเขาเป็นทายาท * ซึ่งพวกเขา จะได้รับมรดกเป็นสวนสวรรค์ชั้นฟริเดาส์ พวกเขาจะพำนักอยู่ในนั้นตลอดกาล” (อัลกุรอ่าน 23:9-11)

อีกทั้งอัลลอฮ์ ตะอาลา ยังได้ยกเว้นบรรดาผู้ที่ดำรงรักษาละหมาดจากบรรดาผู้ที่มีสภาพหวั่นไหว หรือกลัดกลุ้มกังวลใจ หรือหวงแหนในสิ่งดี ๆ เมื่อมาประสบ , โดยอัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า :

إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا * إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًا * وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا * إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ * ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ

“แท้จริงมนุษย์นั้นถูกบังเกิดมาเป็นคนหวั่นไหว * เมื่อความทุกข์ยากประสบแก่เขา ก็ตีโพยตีพายกลัดกลุ้ม * และเมื่อคุณความดีประสบแก่เขา ก็หวงแหน * นอกจากบรรดาผู้กระทำละหมาด * บรรดาผู้ที่ดำรงมั่นอยู่ในการทำละหมาดของพวกเขาเป็นประจำ” (อัลกุรอ่าน 70:19-23)

จากนั้นอัลลอฮ์ ตะอาลา ก็ทรงปิดท้ายคุณลักษณะของผู้ศรัทธา (ในซูเราะฮ์อัลมะอาริจญ์) ด้วยการดำรงรักษาการละหมาด และได้ให้คำมั่นสัญญากับพวกเขาว่าพวกเขาจะได้รับเกียรติด้วยการพำนักอยู่ในสวนสวรรค์ อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า :

وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ * أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍ مُّكْرَمُونَ

“และบรรดาผู้ที่ดำรงรักษาในการละหมาดของพวกเขา * ชนเหล่านั้นจะอยู่ในสวนสวรรค์อันหลากหลายเป็นผู้ได้รับเกียรติ” (อัลกุรอ่าน 70:34-35)

และอัลลอฮ์ ตะอาลา ก็ได้ตำหนิบรรดาผู้ที่ละเลยต่อการละหมาด และให้คำมั่นสัญญาแก่ผู้ที่ไม่รักษาการละหมาด (ถึงความหายนะที่พวกเขาจะได้รับ) ในดำรัสของพระองค์ที่ว่า:

فَخَلَفَ مِنۢ بَعْدِهِمْ خَلْفٌ أَضَاعُوا۟ ٱلصَّلَوٰةَ وَٱتَّبَعُوا۟ ٱلشَّهَوَٰتِ ۖ فَسَوْفَ يَلْقَوْنَ غَيًّا

“ภายหลังจากพวกเขา ชนรุ่นชั่วก็ได้สืบต่อมา พวกเขาได้ทิ้งละหมาด และปฏิบัติตามความใคร่ ต่อมาพวกเขาก็จะประสบความหายนะ”(อัลกุรอ่าน 19:59)

فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ * ٱلَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ

ดังนั้นความหายนะจงมีแด่บรรดาผู้ทำละหมาด * ผู้ที่พวกเขาละเลยต่อการละหมาดของพวกเขา” (อัลกุรอ่าน 107:4-5)

และพระองค์ได้ตรัสตำหนิถึงพวกมุนาฟิกีน ไว้ความว่า :

وَإِذَا قَامُوٓا۟ إِلَى ٱلصَّلَوٰةِ قَامُوا۟ كُسَالَىٰ يُرَآءُونَ ٱلنَّاسَ

“และเมื่อพวกเขาลุกขึ้นไปละหมาด พวกเขาก็ลุกขึ้นในสภาพเกียจคร้านโดยให้ผู้คนเห็นเท่านั้น” (อัลกุรอ่าน 4:142)

โองการเหล่านี้ทั้งหมดเป็นพันธสัญญา(ถึงความหายนะ)ที่มีขึ้นสำหรับผู้ที่ละเลยต่อการละหมาดและดำเนินตามอารมณ์ใฝ่ต่ำ และเป็นการเตือนสำทับถึงความวิบัติหายนะที่จะมีขึ้น และได้เป็นที่ประจักษ์ชัดว่าการละเลยต่อการละหมาด หรือเกียจคร้านที่จะละหมาดเป็นคุณลักษณะของพวกมุนาฟิกีน หาใช่คุณลักษณะของผู้ศรัทธาไม่

และอะไรคือเป้าหมายของการดำรงรักษาละหมาด ?

คำตอบ : การดำรงรักษาละหมาดนั้นครอบคลุมถึงการทำให้ครบถ้วนสมบูรณ์ในแง่องค์ประกอบต่าง ๆ เงื่อนไขต่าง ๆ หรือสิ่งที่เป็นซุนนะฮ์ภาคปฏิบัติต่าง ๆ และยังครอบคลุมถึงการละหมาดในเวลาของมันที่กำหนดเป็นญะมาอะฮ์ที่มัสยิด (สำหรับผู้ชาย)

ที่มา : อัลอีฎอฮ์ วัตตับยีน ลิบะอ์ดิ ซิฟาต อัลมุอ์มินีน (32-33)