ข้อโต้แย้งที่ 1: อ้างโองการ “จงยินดีกับความโปรดปรานของอัลลอฮ์”

ชุบฮะฮ์ที่หนึ่ง

ฝ่ายสนับสนุนการเฉลิมฉลองเมาลิดนบีได้อ้างหลักฐานจากโองการอัลกุรอ่านที่ว่า

قُلْ بِفَضْلِ الله وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُواْ [يونس: 58]

“จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) ด้วยความโปรดปรานของอัลลอฮฺ และด้วยความเมตตาของพระองค์ ดังกล่าวนั้นพวกเขาจงดีใจเถิด” (ยูนุส : 58)

แง่มุมหลักฐาน : อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้บอกเล่าว่า สิ่งที่สมควรจะรู้สึกดีใจมากที่สุดคือความโปรดปรานและความเมตตาของอัลลอฮ์ และการประสูติของท่านนบี ‎ﷺ ก็นับเป็นหนึ่งในความโปรดปรานอันยิ่งใหญ่ที่สุดอีกทั้งท่านนบี ‎ﷺ เองก็คือความเมตตาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ดังที่อัลลอฮ์ได้ตรัสไว้ว่า :

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِينَ

“และเราไม่ได้ส่งเจ้า (มุฮัมมัด) มาเพื่ออื่นใด นอกจากเพื่อเป็นความเมตตาแก่มวลมนุษยชาติ” (อัลอันบิยาอ์: 107)

ดังนั้นความยินดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดคือการยินดีเนื่องในวันประสูติของท่านนบี ﷺ และการจัดงานเฉลิมฉลองนั้นคือวิธีการหนึ่งที่แสดงออกถึงความยินดีนี้ ดังนั้นโองการนี้จึงสมารถสนับสนุนว่าเมาลิดนบีเป็นที่สามารถกระทำได้

ข้ออ้างนี้ไม่ถูกต้อง ด้วยเหตุผลดังต่อไปนี้

1. เป้าหมายของความโปรดปราน (نعمة) และความเมตตา (رحمة) ในโองการนี้คือ “ศาสนาอิสลามและอัลกุรอ่าน” ¹ ซึ่งอัลลอฮ์ได้บัญชาให้ผู้ศรัทธาแสดงความยินดีต่อสิ่งที่พระองค์ได้ประทานลงมายังท่านร่อซู้ล ﷺ ซึ่งเป็นทางนำและเป็นศาสนาที่เที่ยงธรรมและบริบทของโองการนี้ก็บ่งชี้เช่นนั้น โดยอัลลอฮ์ตรัสว่า:

يا أيها الناس قد جاءتكم موعظة من ربكم وشفاء لما في الصدور وهدى ورحمة للمؤمنين [ يونس: 57]

“โอ้มนุษย์ทั้งหลาย! ได้มีคำตักเตือนจากพระเจ้าของพวกเจ้ามายังพวกเจ้า (อัลกุรอ่าน) และการเยียวยาสำหรับสิ่งที่อยู่ในทรวงอก และเป็นทางนำและความเมตตาแก่บรรดาผู้ศรัทธา”[ยุนุส: 57]

จากนั้นอัลลอฮ์ก็ตรัสว่า:

قُلْ بِفَضْلِ الله وَبِرَحْمَتِهِ فَبِذَلِكَ فَلْيَفْرَحُواْ [يونس: 58]

“จงกล่าวเถิด ด้วยความโปรดปรานของอัลลอฮ์และด้วยความเมตตาของพระองค์ ดังนั้นด้วยสิ่งนี้พวกเขาจงยินดีเถิด“ [ยุนุส: 58]

ความโปรดปรานของอัลลอฮ์คืออัลอิสลามและความเมตตาของพระองค์คืออัลกุรอ่านหรือสลับกัน (คือความโปรดปรานคืออัลกุรอ่านและความเมตตาคืออัลอิสลาม) ซึ่งทั้งสองอย่างนี้คือความโปรดปรานและเป็นความเมตตาจากอัลลอฮ์ ด้วยเหตุนี้ อิบนุอับบาส, อบูซะอีดอัลคุดรีย์ และบรรดาชาวสะลัฟส่วนใหญ่ต่างก็อธิบายโองการนี้ไว้เช่นนี้ , ดังนั้นการตีความโองการว่าหมายถึงอนุญาตแสดงความยินดีผ่านการเฉลิมฉลองเมาลิดนบีจึงผิดวัตถุประสงค์ของโองการ !

2. การอธิบายคำว่า ความเมตตา (رحمة) ที่ปรากฏในโองการแรกที่นำเสนอ ว่าหมายถึงการประสูติของท่านนบี ﷺ คือคำอธิบายที่ไม่มีชาวสะลัฟคนใดอธิบายไว้เช่นนั้น และไม่มีรายงานใดระบุว่าชาวสะลัฟอธิบายว่า หมายถึง การประสูติของท่านนบี ﷺ !

ท่านอิม่ามอัฏฏอบรีย์ ได้ระบุไว้ในตัฟซีรของท่าน (15/105) ความว่า :

({بفضل الله} الذي تفضل به عليكم، وهو الإسلام، فبيَّنه لكم، ودعاكم إليه،{وبرحمته} التي رحمكم بها، فأنزلها إليكم، فعلَّمكم ما لم تكونوا تعلمون من كتابه، وبصَّركم بها معالم دينكم، وذلك القرآن

” ((ด้วยความโปรดปรานของอัลลอฮฺ)) ด้วยความโปรดปรานของอัลลอฮ์ที่พระองค์ทรงโปรดปรานแก่พวกเจ้า นั่นคืออิสลาม พระองค์ได้ชี้แจงมันแก่พวกเจ้าและเชิญชวนพวกเจ้าไปสู่มัน ((และด้วยความเมตตาของพระองค์)) ที่ทรงเมตตาต่อพวกเจ้า พระองค์ได้ประทานความเมตตานั้นลงมาแก่พวกเจ้า พระองค์ทรงสอนสิ่งที่พวกเจ้าไม่เคยรู้มาก่อนจากคัมภีร์ของพระองค์ และทรงทำให้พวกเจ้าเข้าใจหลักคำสอนในศาสนาของพวกเจ้า ซึ่งนั่นก็คืออัลกุรอ่าน“

3. คำว่า (رحمة) “ความเมตตา” ที่มีปรากฏในโองการที่ว่า

وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِلْعَالَمِين

“และเราไม่ได้ส่งเจ้า (มุฮัมมัด) มาเพื่ออื่นใด นอกจากเพื่อเป็นความเมตตาแก่มวลมนุษยชาติ” (อัลอันบิยาอ์: 107)

หมายถึงความเมตตาที่เกิดขึ้นจากการที่ท่านนบี ﷺ ถูกส่งมายังมนุษยชาติและได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสนทูต ไม่ได้หมายถึงการประสูติของท่านนบี ﷺ

ท่านนบี ﷺ ได้กล่าวว่า :

إني لم أبعث لعانا وإنما بعثت رحمة

”ฉันไม่ได้ถูกส่งมาเพื่อสาปแช่ง แต่ฉันถูกส่งมาเพื่อเป็นความเมตตา“ - รายงานโดยมุสลิม (2599)

ดังนั้น ความเมตตานี้เกิดขึ้นด้วยกับการที่ท่านนบี ﷺ ถูกส่งมาเป็นศาสนทูต ไม่ได้หมายถึงการประสูติของท่านนบี และไม่เกี่ยวข้องใด ๆ กับการอนุญาตให้จัดงานเฉลิมฉลองวันประสูติของท่านนบี ﷺ เลย

4. ท่านนบี ﷺ และบรรดาศ่อฮาบะฮ์ไม่ได้เข้าใจโองการนี้ว่ากล่าวถึงการแสดงความดีใจโดยการเฉลิมฉลองเนื่องในวันประสูติของท่านนบี ﷺ ! ; เพราะถ้าหากเป็นเช่นนั้นจริง การเฉลิมฉลองและการให้ความสำคัญกับวันประสูติของท่านนบี ﷺ คงต้องถูกบันทึกเอาไว้ และคงได้รับการถ่ายทอดร้อยเรียงมาจากพวกเขา และท่านนบี ﷺ ย่อมแจ้งและสั่งใช้สิ่งนี้แก่ประชาชาติของท่านเป็นแน่ แต่เหตุใดความเข้าใจเช่นนี้จึงหลุดพ้นจากพวกเขาไปได้ !?

¹ ดู «ตัฟซีร อิบนิ ญะรีร» (12/194) «ตัฟซีร อิบนิ อะฏียะฮ์» (3/126) , ท่านก่อตาดะฮ์ได้กล่าวว่า : ”ความโปรดปรานของอัลลอฮ์ หมายถึง อิสลาม และความเมตตาของพระองค์ หมายถึง อัลกุรอ่าน นี่คือทัศนะของนักวิชาการตัฟซีรโดยส่วนใหญ่“ - ดู «อัลวะสีฏ» (2/551)