การโอ้อวด (ริยาอ์) และความต่างจากการอยากให้คนได้ยิน (ซุมอะฮ์)

การโอ้อวด (อัรริยาอ์ / الرياء)

คำว่า (ริยาอ์ - การโอ้อวด / الرياء) เป็นรูปคำที่แตกออกมาจากคำว่า (รุอ์ยะฮ์ - การมองเห็น / الرؤية) , ซึ่งเป้าหมายของมันคือการแสดงออกถึงการเคารพสักการะ (อิบาดะฮ์) โดยมีเป้าประสงค์เพื่อให้มนุษย์ได้เห็นถึงการอิบาดะฮ์นั้น ๆ จึงเป็นเหตุทำให้พวกเขาชื่นชมสรรเสริญต่อผู้เป็นเจ้าของการงานนั้น.

(الرياء والسمعة)

ความแตกต่างระหว่างอัรริยาอ์ الرياء และอัซซุมอะฮ์ السمعة นั้น คือ อัรริยาอ์ คือการกระทำการงานหนึ่ง(อิบาดะฮ์)เพื่อให้ถูกเห็น เช่น การละหมาด , ส่วนอัซซุมอะฮ์ السمعة คือ(การกระทำการงานหนึ่งหรือความดีหนึ่ง) เพื่อให้ถูกได้ยิน เช่น การอ่านอัลกุรอ่าน การกล่าวตักเตือนปราศรัย และการรำลึกถึงอัลลอฮ์ , และเข้าอยู่ในคำจำกัดความนี้เช่นกัน คือการที่คนหนึ่งพูดถึงการงานของเขา และบอกกล่าวอิบาดะฮ์ของเขาออกมา (ให้ผู้คนได้รับฟัง)

อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ตรัสว่า :

قُلْ إِنَّمَآ أَنَاْ بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ يُوحَىٰ إِلَيَّ أَنَّمَآ إِلَـٰهُكُمْ إِلَـٰهٌ وَاحِدٌ فَمَن كَانَ يَرْجُواْ لِقَآءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلاً صَالِحاً وَلاَ يُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبِّهِ أَحَدَاً

“จงกล่าวเถิด (มุฮัมมัด) แท้จริง ฉันเป็นเพียงสามัญชนคนหนึ่งเยี่ยงพวกท่าน มีวะฮียฺแก่ฉันว่า แท้จริง พระเจ้าของพวกท่านนั้นคือพระเจ้าองค์เดียว ดังนั้น ผู้ใดหวังที่จะพบพระผู้เป็นเจ้าของเขา ก็ให้เขาประกอบการงานที่ดี และอย่าตั้งผู้ใดเป็นภาคีในการเคารพภักดีต่อพระผู้เป็นเจ้าของเขาเลย” (อัลกุรอ่าน 18:110)

ท่านอิม่าม อิบนุ้ล กอยยิม - ร่อฮิม่าฮุ้ลลอฮ์ - ได้กล่าวอธิบายถึงความหมายของโองการข้างต้นว่า :

“เหมือนกับที่อัลลอฮ์ทรงเป็นพระเจ้าเพียงองค์เดียวไม่มีพระเจ้าอื่นใด(ที่แท้จริง)อื่นจากพระองค์ เช่นเดียวกันก็สมควรที่การอิบาดะฮ์นั้นจะต้องมีให้แด่พระองค์เพียงองค์เดียว ไม่มีการตั้งภาคีร่วมกับพระองค์ , และเหมือนกับที่พระองค์นั้นเป็นพระเจ้าเพียงองค์เดียว ก็จำเป็นที่พระองค์นั้นจะเป็นพระเจ้าเพียงองค์เดียวในการเคารพสักการะเช่นกัน ดังนั้นการงานที่ดีงาม (العمل الصالح) ก็คือการงานที่บริสุทธิ์ปราศจากการโอ้อวดและผูกมัด (สอดคล้อง) อยู่กับซุนนะฮ์” [๑]

และอัลลอฮ์ยังได้สัญญาแก่พวกที่ชอบโอ้อวดว่าจะต้องพบเจอกับความวิบัติหายนะ , อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ตรัสว่า :

فَوَيْلٌ لِّلْمُصَلِّينَ ٱلَّذِينَ هُمْ عَن صَلاَتِهِمْ سَاهُونَ الذين هم يُرَآءُونَ وَيَمْنَعُونَ ٱلْمَاعُونَ

“ดังนั้นความหายนะจงมีแด่บรรดาผู้ทำละหมาด ผู้ที่พวกเขาละเลยต่อการละหมาดของพวกเขา #ผู้ที่พวกเขาโอ้อวดกัน [๒] และพวกเขาหวงแหนเครื่องใช้เล็กๆ น้อย (แก่เพื่อนบ้าน)” (อัลกุรอ่าน 107:4-7)

และอัลลอฮ์ได้ทรงแจ้งให้ทราบว่าการโอ้อวดนั้นเป็นหนึ่งในคุณลักษณะของพวกมุนาฟิก , พระองค์ทรงตรัสว่า :

إِنَّ ٱلْمُنَـٰفِقِينَ يُخَـٰدِعُونَ ٱللَّهَ وَهُوَ خَادِعُهُمْ وَإِذَا قَامُوۤاْ إِلَى ٱلصَّلاَةِ قَامُواْ كُسَالَىٰ يُرَآءُونَ ٱلنَّاسَ

“แท้จริงบรรดามุนาฟิกนั้นกำลังหลอกลวงอัลลอฮฺอยู่ ขณะเดียวกันพระองค์ก็ทรงหลอกลวงพวกเขา และเมื่อพวกเขาลุกขึ้นไปละหมาด พวกเขาก็ลุกขึ้นในสภาพเกียจคร้าน #โดยให้ผู้คนเห็นเท่านั้น”[๓] (อัลกุรอ่าน 4:142)

รายงานจากท่านอบีฮุรอยเราะฮ์ เป็นหะดิษสืบไปหาท่านนบี ‎ﷺ ได้กล่าวว่า :

“อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้กล่าวว่า :

“ข้าคือผู้ที่เพียงพอจากทุก ๆ สิ่งที่ได้มีการตั้งภาคี(เทียบเคียงกับข้า) และผู้ใดที่ปฏิบัติการงานหนึ่งโดยตั้งภาคีต่อข้าในการงานนั้นด้วยกับสิ่งอื่นจากข้า ข้าก็จะละทิ้งเขาคนนั้น และสิ่งที่เขาตั้งภาคี”[๔] อันหมายถึง มีเป้าประสงค์ในการงานนั้น ๆ ของเขาต่อผู้อื่นจากอัลลอฮ์จากสิ่งถูกสร้างทั้งหลาย อัลลอฮ์ก็จะปล่อยทิ้งเขาและสิ่งที่เขาตั้งภาคี , อัลลอฮ์ตรัสว่า : “ดังนั้นข้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับเขา และเขาก็จะอยู่กับสิ่งที่เขาตั้งภาคี”[๕]

ท่านอิบนุ ร่อญับ - ร่อฮิม่าฮุ้ลลอฮ์ - ได้กล่าวว่า :

“พึงรู้ไว้ว่า การงานที่มีขึ้นเพื่อสิ่งอื่นจากอัลลอฮ์นั้นมีอยู่หลายประเภท : ซึ่งบางทีแล้วการงานนั้นอาจจะเป็นการโอ้อวดแบบเต็มรูปแบบ เหมือนกับสภาพของพวกมุนาฟิก , ตามที่อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า :

وَإِذَا قَامُوۤاْ إِلَى ٱلصَّلاَةِ قَامُواْ كُسَالَىٰ يُرَآءُونَ ٱلنَّاسَ

“เมื่อพวกเขาลุกขึ้นไปละหมาด พวกเขาก็ลุกขึ้นในสภาพเกียจคร้านโดยให้ผู้คนเห็นเท่านั้น” (อัลกุรอ่าน 4:142)

นี่คือการโอ้อวดแบบเต็มรูปแบบ ซึ่งการโอ้อวดชนิดนี้แทบที่จะไม่เกิดขึ้นจากผู้ที่ศรัทธามั่นในอัลลอฮ์ ในการงานภาคบังคับ เช่น การละหมาด การถือศีลอด , แต่บางทีการโอ้อวดอาจเกิดขึ้นในเรื่องการบริจาค การทำฮัจญ์ และการงานอื่น ๆ ที่ประจักษ์ชัด หรือการงานที่ยังประโยชน์ , ดังนั้นความบริสุทธิ์ใจในการงานนั้นคือความมีเกียรติ , และการงานนี้ (การงานที่มาจากการโอ้อวดแบบเต็มรูปแบบ) ผู้เป็นมุสลิมจะไม่มีความเคลือบแคลงสงสัยแต่อย่างใดว่าเป็นการงานที่โมฆะ และผู้ที่เป็นเจ้าของการงารนั้นก็สมควรได้รับความโกรธกริ้วจากอัลลอฮ์ และบทลงโทษจากพระองค์

และบางทีการงานนั้นอาจจะมีจุดมุ่งหมายเพื่ออัลลอฮ์ และก็มีการโอ้อวดมามีส่วนร่วม ดังนั้นหากว่าการโอ้อวดนี้เข้ามามีส่วนรวมในฐานของการงาน เช่นนี้ตามตัวบทหลักฐานที่ถูกต้องได้บ่งชี้ไว้แล้วว่าการงานนั้นโมฆะ(ใช้ไม่ได้) , แต่ถ้าหากการงานนั้นเป็นไปเพื่ออัลลอฮ์ และได้มีเจตนาที่โอ้อวดเกิดขึ้น ซึ่งหากเกิดขึ้นเป็นความรู้สึกจากนั้นก็พยายามยับยั้งมัน แบบนี้ก็ไม่เป็นอันตรายอะไรโดยไม่มีคิลาฟ (คือในกรณีนี้ไม่มีทัศนะที่เห็นต่างกันแต่อย่างใด), แต่หากเป็นการปล่อยผ่านความรู้สึกที่โอ้อวดนี้ในการงานนั้น ๆ การงานนั้นจะโมฆะหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับฐานของเจตนาเดิม ในกรณีนี้บรรดานักวิชาการจากชาวสะลัฟได้เห็นต่างกัน บอกเล่าโดยอิม่ามอะหมัด และอิบนุ ญะรีร และทั้งคู่ได้ให้น้ำหนักว่า การงานนี้ไม่เป็นการโมฆะ(ไม่เสียหาย) และเขาจะได้รับผลตอบแทนตามเจตนาแรกเริ่ม” [๖]

- โดย : ชัยค์ ศอและฮ์ อัลเฟาซาน - หะฟิศ่อฮุ้ลลอฮ์

- อ้างอิง : ตำรา อัลอิรชาด อิลา ศ่อฮีฮ อัลอิอ์ติกอด วัดรอดดุ อะลา อะฮ์ลิ้ชชิรกิ วัลอิลฮาด , หน้า 127-129.

[๑] ตำรา / อัลญะวาบอัลกาฟีย์ , เล่ม 1 หน้า 91

[๒] ในตัฟซีรอัสสะอ์ดีย์ได้อธิบายว่า : พวกเขาได้ปฏิบัติกิจการงานเพื่อหวังให้ผู้คนรู้เห็น.

[๓] ท่านอิบนุ กะษีร - ร่อฮิม่าฮุ้ลลอฮ์ - ได้กล่าวว่า :

“ ไม่มีความบริสุทธิ์ใจสำหรับพวกเขาเหล่านี้ และไม่มีการปฏิสัมพันธ์อะไรกับอัลลอฮ์ ทว่าพวกนี้แค่ต้องการ(ละหมาด)เพื่อให้ผู้คนรู้เห็น” - ตัฟซีร อิบนิ กะษีร.

[๔] ศ่อฮีฮ์มุสลิม , บท : อัซซุฮ์ดฺ วัรร่อกออิก , ภาค : มันอัชร่อกะ ฟีอะมะลิฮี คอยร้อลลอฮ์, หมายเลขหะดิษ : 2985 , เล่ม 8 หน้า 223 , หะดิษจากท่านอบีฮุรอยเราะฮ์.

[๕] สุนันอิบนิมาญะฮ์ , บท : อัซซุฮ์ดฺ , ภาค : อัรริบาอ์ วัซซุมอะฮ์ , หมายเลขหะดิษ : 4202 , เล่ม 5 หน้า 612 , หะดิษจากท่านอบีฮุรอยเราะฮ์ , สถานะหะดิษ : ศอฮีฮ์.

[๖] ตำรา / ญะมิอ์ อัลอุลูม วัลฮิกัม , เล่ม 1 หน้า 16.