คุณประโยชน์ของการสั่งใช้ความดีห้ามปรามความชั่ว และผลร้ายเมื่อละเลย
การนำหลัก การสั่งใช้ในคุณงามความดี และห้ามปรามในเรื่องความชั่ว มาปรับใช้ นับเป็นคุณประโยชน์แก่มนุษยชาติทั้งผอง และเป็นทางรอดปลอดภัยสำหรับพวกเขา [1] , และการเพิกเฉยต่อการนำหลักดังกล่าวมาปรับใช้ ถือเป็นอันตรายอย่างใหญ่หลวง , และนับเป็นความเสื่อมเสียที่ใหญ่ยิ่ง [2] , และ(ดังกล่าว)เป็นการปกปิดสิ่งดีงาม(ทำให้สิ่งดี ๆ หายไป) และก่อให้เกิดความฉิบหาย [3].
ชัยคฺ อับดุลอะซีซ บินบาซ - ร่อฮิม่าฮุ้ลลอฮ์ -
[1] การนำหลัก [ การสั่งใช้ในคุณงามความดี และห้ามปรามในเรื่องความชั่ว ] มาปรับใช้(ในสังคม) นับเป็นประโยชน์อย่างยิ่งต่อมนุษยชาติ , ซึ่งหาใช่ประโยชน์หรือสิ่งที่ดีงามไม่ การที่ปล่อยปละละเลยให้ผู้คนดำเนินตามอารมณ์ใฝ่ต่ำ ดำเนินตามความใคร่อยากปรารถนา , หรือ(ปล่อยปละละเลย)ให้มีปรากฏผู้เรียกร้องเชิญชวนไปสู่ความชั่ว ความหลงผิด เรียกร้องไปสู่ความเจริญด้านวัฒนธรรม , ไม่เลย ความดีงามหรือคุณประโยชน์ของมนุษยชาติคือการได้ดำรงตนอยู่บนหลักการศาสนา , นี่ต่างหากคือประโยชน์(ที่แท้จริง)สำหรับมนุษยชาติ , มันคือความอิสระที่แท้จริง , คือการมีไว้ซึ่งวัฒนธรรมที่แท้จริง , และเป็นประโยชน์อันใหญ่หลวง.
[2] การเพิกเฉยต่อการนำหลัก [การสั่งใช้ในเรื่องความดีและห้ามปรามความชั่ว] มาปรับใช้ ถือเป็นอันตรายอย่างใหญ่หลวง , คือความอันตราย(ที่ก่อให้เกิด)ความพินาศ บทลงโทษ (ในวงกว้าง) และก่อเกิดความเสื่อมเสีย , ซึ่งหากไม่มีการสั่งใช้ในเรื่องความดีและการห้ามปรามในเรื่องความชั่วแล้วไซร้ , สังคมก็ย่อมที่จะพังพินาศเสื่อมเสียเป็นแน่นอน.
การดำรงไว้ซึ่งการสั่งใช้ในความดีและห้ามปรามความชั่ว นับเป็นการปกป้องรักษาสังคมให้รอดพ้นจากความหายนะ , เพราะอัลลอฮ์จะไม่ทรงทำให้สังคมใดพินาศอย่างแน่นอน หากในสังคมนั้นมีการสั่งใช้ในความดีและห้ามปรามความชั่ว, ทว่าพระองค์จะทรงทำลายสังคมนั้นให้พินาศย่อยยับ หากในสังคมดังกล่าวไม่มีการสั่งใช้ในความดีและห้ามปรามความชั่ว
وَمَا كَانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ ٱلْقُرَىٰ بِظُلْمٍ وَأَهْلُهَا مُصْلِحُونَ
“และพระเจ้าของเจ้าจะไม่ทรงทำลายหมู่บ้านโดยอธรรม โดยที่ประชากรของหมู่บ้านนั้นเป็นผู้ฟื้นฟูทำความดี” (อัลกุรอ่าน 11:117)
ผู้ที่ฟื้นฟู , อัลลอฮ์มิได้ตรัสว่า : คนดี , การมีอยู่ของคนดีเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ , แต่จำเป็นที่คนดีเหล่านั้นจะต้องเป็นผู้ที่ฟื้นฟูสังคมด้วย .
อัลลอฮ์ ตะอาลา ตรัสว่า :
وَٱلَّذِينَ يُمَسِّكُونَ بِٱلْكِتَابِ وَأَقَامُواْ ٱلصَّلاَةَ إِنَّا لاَ نُضِيعُ أَجْرَ ٱلْمُصْلِحِينَ
“และบรรดาผู้ที่ยึดถือคัมภีร์ และดำรงไว้ซึ่งการละหมาดนั้น แท้จริงเราจะไม่ให้สูญไปซึ่งรางวัลของผู้ปรับปรุงแก้ไขทั้งหลาย” (อัลกุรอ่าน 7:170)
ผู้ปรับปรุงแก้ไขฟื้นฟู(สังคมให้ดีขึ้น)นั้น สำหรับพวกเขาย่อมได้รับผลตอบแทน(ความดี)อันยิ่งใหญ่.
ซึ่งท่านร่อซู้ล ﷺ ได้กล่าวว่า : “ความดีงามจงประสบแด่คนแปลกหน้า” ได้ถูกกล่าวถามว่า : แล้วใครกันครับคนคือแปลกหน้า โอ้ท่านร่อซู้ลของอัลลอฮ์ ? , ท่านร่อซู้ล ﷺ ตอบว่า : “คือบรรดาผู้ที่ปรับปรุงแก้ไขในสิ่งที่มนุษย์ได้สร้างความเสื่อมเสียต่อซุนนะฮ์ของฉัน” [๑]
มีอยู่สองรายงาน รานงานที่หนึ่ง : ได้ถูกกล่าวว่า “แล้วใครกันครับคนคือแปลกหน้า โอ้ท่านร่อซู้ลของอัลลอฮ์ ?” ท่านร่อซู้ล ﷺ ตอบว่า : “คือบรรดาผู้ทำความดี เมื่อมนุษย์ต่างพากันเสื่อมเสีย” [๒]
อีกรายงาน : “คือบรรดาผู้ที่ปรับปรุงแก้ไขในสิ่งที่มนุษย์ได้สร้างความเสื่อมเสีย” , ดังนั้นจึงไม่เพียงพอที่พวกเขาจะเป็นคนดี , ใช่ จริงอยู่ว่าคนดีย่อมรอดปลอดภัยในโลกหน้าอาคิเราะฮ์ , แต่ในโลกดุนยานี้ หากเขาไม่ใช่ผู้ที่คอยฟื้นฟูสังคมให้ดี เขาจะไม่สามารถรอดพ้นได้ , เมื่อบทลงโทษของอัลลอฮ์ลงมา มันจะกินคลุม โดนทั้งเขาเอง(คนดีคนนั้น)และโดนคนอื่น ๆ , แต่เขาจะถูกฟื้นคืนชีพขึ้นมาในวันกิยามะฮ์ตามที่เขาเป็น , แต่ในดุนยานี้ ภัยพิบัติบะลาจะประสบพบเข้ากับตัวเขา ทั้ง ๆ ที่เขาเป็นดี.
[3] การไม่สั่งใช้ให้ทำความดีและห้ามปรามยับยั้งความชั่วนั้น จะเป็นเหตุทำให้สิ่งดีงามและจรรยามารยาทถูกบดบัง และยังทำให้คุณธรรมในสังคมเลือนหายไป, แล้วอารมณ์ใฝ่ต่ำและสิ่งไร้สาระทั้งหลายก็จะแพร่กระจายในสังคม และความละอายและความมีเกียรติก็จะสูญหายไป อีกทั้งเหล่าคนโง่เขลาและคนชั่วก็จะมีอำนาจเข้ามาควบคุมสังคมแทน
[๑] บันทึกโดย อัตติรมิซีย์ , หมายเลขหะดิษ : 2630 , หะดิษจากท่าน กะษีร บิน อับดิ้ลลาฮ์ รายงานจากพ่อของเขา รายงานจากปู่ของเขา, และท่านอิม่ามติรมิซีย์ กล่าวว่า : หะดิษนี้หะซันศอฮีฮ์.
[๒] บันทึกโดย อับดุลลอฮ์ บินอะฮ์หมัด ในหนังสือ (อัลมุสนัด : 27/237) , หะดิษจากท่าน อับดุรเราะฮ์มาน บิน ซันนะฮ์ , ในสายรายงานของเขามีคนที่ชื่อ อิสฮาก บิน อับดิ้ลละฮ์ บิน อะบี ฟัรวะฮ์, ท่านอัลฮาฟิซ ได้กล่าวว่า : เขามีสถานะที่อ่อน , ท่านอิมามอัลบุคอรีย์ กล่าวว่า : หะดิษของเขาไม่มั่นคง.. (อ้างอิง ตะอฺญีล อัลมันฟะอะฮ์ : 1/800) (มัญมะอ์ อัซซะวาอิด : 7/287)
ที่มา : ตำรา / ตะอ์ลีก อะลา ริซาละฮ์ : วุญูบ อัลอัมร์ บิ้ลมะอ์รูฟ วันนะฮ์ยฺ อะนิ้ลมุงกัร หน้า 39-40 , โดยชัยค์ ศอและฮ์ อัลเฟาซาน - หะฟิศ่อฮุ้ลลอฮ์ -.