อัลอิอ์รอบและอัลบินาอ์ ตอนที่ 2
บท : อัลอิอ์รอบวัลบินาอ์
สาเหตุของการสมมุติสระขึ้นในภาษาอาหรับ
🔵 ประการที่สอง : الثِّقَل (อัซซิก็อล)
“อัซซิก็อล” หมายถึง คือ « ภาวะที่การปรากฏของสระในการออกเสียงเป็นสิ่งที่หนักหรือยากต่อลิ้นที่จะเปล่งเสียงออกมา »
โดยสภาวะนี้เกิดขึ้นในสองประเภทคำด้วยกัน ได้แก่
🟡 หนึ่ง : الاسم المنقوص คือ « ทุกคำนามมุอ์ร็อบที่มีอักษรตัวสุดท้ายคือตัวยาอ์ (ـي) ที่เป็นอักษรประจำคำ (لازمة) โดยที่อักษรก่อนหน้าตัวยาอ์มีสระกัสเราะฮ์ »
ตัวอย่างคำนามเหล่านี้ เช่น คำว่า : الْقَاضِي ، الدَّاعِي ، الشَّافِي ، المُهْتَدِي ، المَوَالِي ، الأَيْدِيْ
ความหมาย
الْقَاضِي = ผู้พิพากษา
الدَّاعِي = ผู้เรียกร้อง / ผู้เชิญชวน
الشَّافِي = ผู้เยียวยา / ผู้รักษา
المُهْتَدِي = ผู้ได้รับทางนำ
الأَيْدِي = บรรดามือทั้งหลาย
ข้อสังเกตุ : คำเหล่านี้ ตัวท้ายของคำคือตัวยาอ์ (ي) โดยเป็นอักท้ายที่ประจำอยู่แต่เดิมของรูปคำ เรียกว่า (لازمة) และตัวอักษรก่อนหน้า มีสระเป็นกัสเราะฮ์ จึงจัดอยู่ในประเภท الاسم المنقوص
ฮุก่มของคำเหล่านี้
เครื่องหมายสระดอมมะฮ์และกัสเราะฮ์ จะถูกสมมุติขึ้นไว้ที่ตัวยาอ์ โดยจะไม่ปรากฏในการออกเสียง ; เนื่องจากความหนักของสระและยากต่อการออกเสียง , แต่ในส่วนสระฟัตฮะฮ์ จะปรากฏให้เห็นและออกเสียงได้ในรูปคำ ; เนื่องจากเป็นสระที่ออกเสียงได้ง่ายและเบากว่า
ตัวอย่างประโยคเช่น
قَامَ القَاضِيْ = ผู้พิพากษาได้ยืน ●
(อ่านว่า : “กอม่า อัลกอดีย์”)
คำว่า القاضِي ในประโยคนี้คือ ประธานของประโยค (فاعل) อยู่ในตำแหน่งรอฟอ์ (رفع) โดยเครื่องหมายของตำแหน่งรอฟอ์ในที่นี้คือ สระดอมมะฮ์ที่ถูกสมมุติขึ้นที่ตัวยาอ์ (ไม่ปรากฏรูปสระดอมมะฮ์ออกมาที่ตัวยาอ์) ; ทั้งนี้เพราะความหนักของสระและความยากต่อการออกเสียงของสระ (الثقل) คือปัจจัยที่ขัดขวางไม่ให้สระดอมมะฮ์ปรากฏออกมา
سَلَّمْتُ عَلَى القَاضِيْ = ฉันได้มองไปที่ผู้พิพากษา
(อ่านว่า : “ซัลลัมตุ อะลา อัลกอดีย์”)
คำว่า القاضِي คือคำนามที่ตกตำแหน่งญัร (اسم مجرور) ด้วยอักษร (عَلى) , โดยเครื่องหมายของตำแหน่งญัรของมันคือ สระกัสเราะฮ์ที่ถูกสมมุติขึ้นที่ตัวยาอ์ (ไม่ปรากฏรูปกัสเราะฮ์ออกมาที่ตัวยาอ์) ; ทั้งนี้เพราะความหนักของสระและความยากต่อการออกเสียงของสระ (الثقل) คือปัจจัยที่ขัดขวางไม่ให้สระกัสเราะฮ์ปรากฏออกมา
แต่ส่วนสระฟัตฮะฮ์นั้น จะปรากฏชัดให้เห็น เนื่องจากสระฟัตฮะฮ์มีคุณบัติที่เบาลิ้นกว่าสระดอมมะฮ์และกัสเราะฮ์ ดังเช่นตัวอย่าง :
رَأَيتُ القَاضِيَ = ฉันได้เห็นผู้พิพากษา
(อ่านว่า “ร่ออัยตุ อัลกอดิยะ”)
🔸️ จะสังเกตุได้ว่า ที่ท้ายคำที่ตัวยาอ์ (َـي) มีสระฟัตฮะฮ์ปรากฏอยู่ ; ก็เพราะสระฟัตฮะฮ์ถูกอนุโลมให้สามารถปรากฏออกมาได้ เพราะเป็นสระที่เบาต่อลิ้นมากกว่า
ดังนั้น คำว่า القاضي ในที่นี้ คือคำนามที่ตกตำแหน่งนัศบ์ (اسم منصوب) ด้วยอักษร (عَلى) , โดยเครื่องหมายของตำแหน่งนัศบ์ของมันคือ สระฟัตฮะฮ์ที่ปรากฏชัดออกมาที่ท้ายคำ
หรือตัวอย่างจากอัลกุรอ่านที่ว่า : (يَتَّبِعونَ الدّاعِيَ) ความว่า “พวกเขา(มนุษย์)จะติดตามผู้ร้องเรียก...” (อัลกุรอ่าน 20:108)
คำว่า الدّاعِيَ ในที่นี้ ปรากฏสระฟัตฮะฮ์ อ่านว่า (อัดดาอิยะ) เพราะคำนี้ตกตำแหน่งนัศบ์ เป็นกรรมของประโยค (مفعول به)
🟡 สอง : (الفعل المضارع المعتلّ الآخر بالواو أو الياء) คือ กริยาปัจจุบันกาลที่ตัวท้ายของมันคืออักษรวาว (و) หรือยาอ์ (ي)
ตัวอย่าง
ตัวอย่างกริยาปัจจุบันกาล (فعل مضارع) ที่ลงท้ายด้วยอักษรวาว (و)
يَدْعُو = เขาเรียกร้อง / เขาเชิญชวน
يَتْلُو = เขาอ่าน
يَرْجُو = เขามุ่งหวังปรารถนา
ตัวอย่างกริยาปัจจุบันกาล (فعل مضارع) ที่ลงท้ายด้วยอักษรยาอ์ (ي)
يَهْدِيْ = เขาชี้นำ / เขานำทาง
يُغْنِيْ = เขาทำให้พอเพียง / เขาทำให้ไม่ต้องพึ่งพา
يُعْطِيْ = เขาให้ / เขามอบให้
ฮุก่มของคำเหล่านี้
สระดอมมะฮ์จะถูกสมมุติไว้ (ไม่ปรากฏ) ; เนื่องเพราะความหนักของเสียงและยากที่จะออกเสียง (الثقل) , ส่วนสระฟัตฮะฮ์สามารถปรากฏได้ เนื่องจากอ่านออกเสียงง่ายและเบาลิ้นมากกว่า
ตัวอย่างประโยค เช่น
يَدْعُو مُحَمَّدٌ = มุฮัมมัดกำลังเรียกร้องเชิญชวน
(อ่านว่า “ยัดอูว มุฮัมมัด”)
คำว่า يَدْعُو เป็นคำกริยาปัจจุบันกาล (فعل مضارع) อยู่ในตำแหน่งรอฟอ์ (رفع) และเครื่องหมายของตำแหน่งรอฟอ์ คือ สระดอมมะฮ์ที่ถูกสมมุติไว้ไว้บนอักษรวาว (و) โดยความหนักของสระและความยากต่อการออกเสียงของสระ (الثقل) คือปัจจัยที่ขัดขวางไม่ให้สระดอมมะฮ์ปรากฏออกมา
คำว่า ٌمحمد คือประธานของประโยค (فاعل) อยู่ในตำแหน่งรอฟอ์ (رفع) โดยเครื่องหมายของตำแหน่งรอฟอ์ของคำนี้ คือ สระดอมมะฮ์ที่ปรากฏชัดท้ายคำ
ส่วนในกรณีสระฟัตฮะนั้น จะปรากฏชัดให้เห็น เนื่องจากสระฟัตฮะฮ์มีคุณบัติที่เบาลิ้นกว่าสระดอมมะฮ์ ดังตัวอย่างเช่น :
لَنْ يَدْعُوَ مُحَمَّدٌ = มุฮัมมัดจะไม่ได้เรียกร้องเชิญชวน
(อ่านว่า “ลัน ยัดอุวะ มุฮัมมัด”)
คำว่า لَنْ คือ อักษรหนึ่งจากบรรดาอักษรที่ทำให้กริยาปัจจุบันกาลตกตำแหน่งนัศบ์ บ่งชี้ถึงการปฏิเสธสิ่งที่เกิดขึ้นในอนาคต
คำว่า يَدْعُوَ (ยัดอุวะ) คือ กริยาปัจจุบันกาล (فعل مضارع) อยู่ในตำแหน่งนัศบ์ เนื่องจากมีตัวกระทำคือ คำว่า (لَنْ) เข้ามาในประโยค โดยเครื่องหมายของตำแหน่งนัศบ์ของคำนี้คือ สระฟัตฮะฮ์ที่ปรากฏชัดท้ายคำ
🔸️จะสังเกตุได้ว่า ที่ท้ายคำที่ตัววาว (وَ) มีสระฟัตฮะฮ์ปรากฏอยู่ ; ก็เพราะสระฟัตฮะฮ์ถูกอนุโลมให้สามารถปรากฏออกมาได้ เพราะเป็นสระที่เบาลิ้นมากกว่า
คำว่า ٌمحمد คือประธานของประโยค (فاعل) อยู่ในตำแหน่งรอฟอ์ (رفع) โดยเครื่องหมายของตำแหน่งรอฟอ์ของคำนี้ คือ สระดอมมะฮ์ที่ปรากฏชัดท้ายคำ
ข้อมูลหลัก : « ชัรฮ์ อัลมุกอดดิมะฮ์ อัลอาญุรรูมียะฮ์ »
ข้อมูลเสริม « อันนะฮ์วุ อัตตัฏบีกีย์ »