เงื่อนไขของลาอิลาฮะอิ้ลลั้ลลอฮ์ ข้อ 4: การยอมจำนน (อัลอินกิยาด)
เงื่อนไขที่สี่ อัลอินกิยาด (الانقياد) คือ การนอบน้อมยอมจำนน
คือ การยอมจำนนต่อเตาฮีด หรือเชื่อมั่นในเอกภาพของ อัลลอฮฺ ตะอาลา อย่างเต็มเปี่ยม ซึ่ง ”อินกิยาด”นี้จะเกิดขึ้น ก็ต่อเมื่อเราได้ปฏิบัติตามคำสั่งใช้ของ อัลลอฮฺ ตะอาลา ทั้งโดยเปิดเผยและซ่อนเร้น สิ่งไหนที่พระองค์ทรงสั่งใช้ให้ปฏิบัติ เราก็กระตือรือร้นที่จะปฏิบัติมัน สิ่งไหนที่พระองค์ทรงห้าม เราก็เต็มใจที่จะหลีกห่างออกจากมัน
อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ตรัสว่า :
وَمَن يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدْ اسْتَمْسَكَ بِالعُرْوَةِ الوُثْقَى وَإِلَى اللَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ [لقمان:22]
“และผู้ใดยอมมอบใบหน้าของเขาต่ออัลลอฮฺ ในฐานะเป็นผู้กระทำดี ก็เท่ากับว่า เขาได้ยึดห่วงอันมั่นคง เอาไว้แล้ว และผลบั้นปลายนั้น ย่อมกลับไปยังอัลลอฮฺทั้งสิ้น” (ลุกมาน : 22)
ในโองการนี้อัลลอฮ์ ตะอาลา ได้ทรงอธิบายไว้ว่า ผู้ใดที่มีความบริสุทธิ์ใจในการงานของเขาเพื่ออัลลอฮ์ มีเป้าหมายในการงานที่ปฏิบัติอย่างชัดเจนเพื่ออัลลอฮ์เพียงผู้เดียว ซึ่งด้วยความบริสุทธิ์ใจของเขานี้ พร้อมกันนั้นเขาก็ยอมสยบต่อการเชื่อฟังภักดีต่ออัลลอฮ์ในคำสั่งใช้และคำสั่งห้ามของพระองค์ประหนึ่งว่าเขาได้เห็นพระองค์ และได้ดำเนินตามหลักชะรีอะฮ์ของท่านนบี เป็นผู้ที่กระทำดีต่อผู้อื่น แน่นอนว่าเขาผู้นั้นได้ยึดมั่นไว้ซึ่งห่วงอันมั่นคง เขาได้ยึดมั่นไว้ประหนึ่งที่ผู้ยึดมั่นที่ประสงค์จะได้รับในชัยชนะ ประสงค์ที่จะได้รับความปลอดภัย
จากความหลงผิดและการลงโทษ และบั้นปลายของทุกสิ่งจะย้อนกลับไปหาพระองค์เพียงองค์เดียวเท่านั้น. - ดู (ซาด อัลอิบาด : 64)
มีรายงานจากท่านอิบนุ อับบาส - ร่อฎิยัลลอฮุอันฮุ - ถึงโองการข้างต้นที่ว่า : “และผู้ใดยอมมอบใบหน้าของเขาต่ออัลลอฮฺ ในฐานะเป็นผู้กระทำดี ก็เท่ากับว่าเขาได้ยึดห่วงอันมั่นคงเอาไว้แล้ว และผลบั้นปลายนั้น ย่อมกลับไปยังอัลลอฮฺทั้งสิ้น” (ลุกมาน : 22) , ท่านอิบนุ อับบาส ได้กล่าวว่า : คือ ลาอิลาฮะอิ้ลลั้ลลอฮ์. - ดู (ตัฟซีร อิบนิ ญะรีร : 18/569)
ท่านอิบนุ บาซ - ร่อฮิม่าฮุ้ลลอฮ์ - ได้กล่าวว่า :
“คำกล่าว (ลาอิลาฮะ อิ้ลลัลลอฮ์) คือคำพูดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่มนุษย์คนหนึ่งจะกล่าวออกมาได้ และเป็นคำพูดที่ประเสริฐที่สุด ซึ่งคือทั้งคำพูดและการกระทำ (คือ ลาอิลาฮะ อิ้ลลั้ลลอฮ์ ที่สมบูรณ์แบบ ต้องประกอบไปด้วยคำพูดและการกระทำ -ผู้แปล) ซึ่งการพูดเพียงลมปากไม่ถือว่าเพียงพอ และถ้าหากการพูดกล่าวแค่ลมปากว่า (ลาอิลาฮะ อิ้ลลัลลอฮ์) คือสิ่งที่เพียงพอแล้วละก็ เช่นนั้นพวกมุนาฟิกทั้งหลาย (คือพวกมุนาฟิกที่ถึงขั้นเป็นกาเฟร) ก็คงเป็นมุสลิมผู้ศรัทธากันไปหมดแล้ว เพราะพวกนี้ก็กล่าวคำ ๆ นี้เหมือนกัน ทั้งที่จริง ๆ พวกนี้คือพวกปฏิเสธศรัทธา ทว่ายิ่งไปกว่านั้นพวกมุนาฟิกยังอยู่ในชั้นต่ำสุดของนรกอีกด้วย ; นั่นก็เพราะพวกนี้กล่าว (ลาอิลาฮะ อิ้ลลัลลอฮ์) เพียงลมปากแต่ไร้ซึ่งการเชื่อมั่นและการศรัทธา , ดังนั้นจึงจำเป็นที่จะต้องกล่าว (ลาอิลาฮะ อิ้ลลัลลอฮ์) พร้อมกับเชื่อมั่นในหัวใจและศรัทธาในหัวใจว่าไม่มีผู้ที่ถูกให้การเคารพสักการะใดโดยเที่ยงแท้นอกจากอัลลอฮ์ , และจำเป็นอีกเช่นเดียวกันกันที่จะต้องปฏิบัติในสิ่งที่เป็นสิทธิ์ของคำกล่าวนี้ ด้วยการปฏิบัติข้อกำหนดฟัรดูที่อัลลอฮ์กำหนด และละทิ้งข้อห้ามทั้งหลายของพระองค์ เพราะนี่คือสิทธิ์ของลาอิลาฮะ อิ้ลลัลลอฮ์” - ดู (ฟะตาวา นูร อะลัดดัรบ์ ของอิบนุ บาซ : 1/59)
