นิยามของการเอียะอ์ติกาฟ

คำนิยามของการ “เอียะอ์ติกาฟ”

ความหมายด้านภาษา

คำว่า “เอียะอ์ติกาฟ” (اعتكاف) หมายถึง การมุ่งตรงเข้าหาสิ่งใดสิ่งหนึ่งและกักตนให้จดจ่ออยู่กับสิ่งนั้น

ในภาษาอาหรับ หากกล่าวว่า “عَكَفَ على الشيء” จะหมายถึง เมื่อบุคคลหนึ่งมุ่งมั่นอยู่กับสิ่งนั้นอย่างสม่ำเสมอโดยไม่ผินหน้าออกจากมัน , ด้วยเหตุนี้ผู้ที่พำนักอยู่ในมัสยิดและอุทิศตนอยู่กับการอิบาดะฮ์ภายในนั้น จึงถูกเรียกว่า “อากิฟ (عاكف)” หรือ “มุอฺตะกิฟ (معتكف)” คือ ผู้ทำการเอียะอ์ติกาฟ ¹

ความหมายด้านศาสนบัญญัติ

คือการประจำอยู่ที่มัสยิดโดยมีเจตนาเพื่อแสวงหาความใกล้ชิดต่ออัลลอฮ์ไม่ว่าจะช่วงกลางคืนหรือกลางวันก็ตาม ²

ท่านอิบนุ ฮัซมิน - ร่อฮิม่าฮุ้ลลอฮ์ - ได้กล่าวว่า :

هو الإقامةُ في المسجد بنيَّةِ التقرُّبِ إلى الله عز وجل ساعةً فما فوقها ليلًا أو نهارا

“(การเอียะอ์ติกาฟ) คือการประจำอยู่กับมัสยิด โดยมีเจตนาแสวงหาความใกล้ชิดต่ออัลลอฮ์ไม่ว่าจะชั่วครู่หนึ่งหรือมากไปนั้น (โดยประจำอยู่) ทั้งยามค่ำคืนและกลางวัน” - ดู “อัลมุฮัลลา” (5/179)

ท่านเชคอิบนุ อุซัยมีน - ร่อฮิม่าฮุ้ลลอฮ์ - ได้กล่าวว่า :

الاعتكافُ هو لزومُ الإنسان مَسجدًا لطاعةِ الله سبحانه وتعالى؛ لينفرِدَ به عن النَّاسِ؛ ويشتغِلَ بطاعةِ الله؛ ويتفَرَّغ لذلك

“การเอียะอ์ติกาฟ คือการที่มนุษย์ประจำอยู่กับมัสยิดเพื่อปฏิบัติคุณงามความดีเพื่ออัลลอฮ์ โดยปลีกตัวออกจากผู้คน และจดจ่ออยู่กับการภักดีต่ออัลลอฮ์ (ทำความดี) และอุทิศตนเพื่อสิ่งดังกล่าว” - ดู “มัจมัวอ์ ฟะตาวา วะร่อซาอิล อิบนิ อุซัยมีน” (20/155)

📖 อ้างอิง

¹ ดู “ลิซานุ้ลอะรับ” ของอิบนุมันซูร (9/255) “อัลมิศบาฮ อัลมุนีร” ของอัลฟัยยูมีย์ (2/424)

² ดู “อัลมุฮัลลา” ของอิบนุ ฮัซมิน (5/179)